Η Μαίρη Μπαλογιάννη MD, MSc, MRCP(uk), είναι Ιατρός Ειδικός Παθολόγος και εργάζεται από το 1999 στο ΙΚΑ.

Γεννήθηκε το 1967 στην Ασπροκλησιά Τρικάλων και εισήλθε κατόπιν πανελληνίων εξετάσεων στην Ιατρική σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ολοκλήρωσε το εξαετές προπτυχιακό πρόγραμμα το 1990 και πραγματοποίησε την υπηρεσία υπαίθρου την περίοδο 1991-1992. Μεταξύ των ετών 1992 και 1998, κατά τη διάρκεια της κλινικής της εκπαίδευσης στο Γενικό Νοσοκομείο Άγιος Παύλος Θεσσαλονίκης, ειδικεύεται στην Παθολογία και στην Αρτηριακή Υπέρταση.

Είναι άριστη γνώστης της γερμανικής και της αγγλικής γλώσσας, έχει συμμετάσχει σε δεκάδες διεθνή και εγχώρια ιατρικά συνέδρια. Αρκετές από τις εργασίες της έχουν δημοσιευτεί σε ελληνικά αλλά και διεθνή ιατρικά περιοδικά, ενώ παράλληλα είναι ενεργό μέλος της Ελληνικής Ιατρικής Εταιρίας Παχυσαρκίας. Διαθέτει 15ετή πείρα στην αντιμετώπιση παχυσαρκίας, μεταβολικών νοσημάτων και αρτηριακής υπέρτασης.

Είναι έγγαμη με δυο παιδιά και διατηρεί ιδιωτικό ιατρείο από το 1998 στην οδό Αντ. Δανιόλου 63-65, Χαριλάου - Θεσσαλονίκη, στον 3ο όροφο.

Παχυσαρκία είναι η υπερβολική συσσώρευση λίπους, κυρίως κάτω από το δέρμα, το υποδόριο λίπος όπως λέγεται, αλλά και σε διάφορα άλλα όργανα του σώματος.

Σε φυσιολογικούς ενήλικες το λίπος του σώματος κυμαίνεται από 12% έως 20% του συνολικού βάρους. Ένας απλός τρόπος για τη μέτρηση της παχυσαρκίας είναι ο υπολογισμός του Δείκτη Μάζας Σώματος. Ο δείκτης αυτός υπολογίζεται όταν διαιρέσουμε το βάρος του σώματος, σε κιλά, δια του τετραγώνου του αναστήματος, σε μέτρα. Παραδείγματος χάριν αν ένα άτομο είναι 70 κιλά και έχει ύψος 1,70 μέτρα, ο δείκτης μάζας σώματός του υπολογίζεται διαιρώντας το 70 δια του 1,70 στο τετράγωνο. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα ο δείκτης μάζας σώματος είναι 70 δια 2,9, ίσον με 24. Όταν ο δείκτης μάζας σώματος κυμαίνεται μεταξύ 20 και 25 είναι φυσιολογικός, όταν κυμαίνεται μεταξύ 26 και 30 έχουμε α' βαθμού παχυσαρκία, μεταξύ 31-40, β' βαθμού παχυσαρκία και μεταξύ 41 και 50 γ' βαθμού παχυσαρκία. Ο δείκτης αφορά ενήλικες, άνδρες και γυναίκες.

Οι περισσότεροι ειδικοί θεωρούν, ότι υπάρχει παχυσαρκία, όταν το σωματικό βάρος του ατόμου υπερβαίνει κατά 20% - 30% το ιδανικό βάρος για το φύλλο και την ηλικία του ατόμου αυτού.

Όσον αφορά τα αίτια της παχυσαρκίας, το πιο συνηθισμένο είναι η πρόσληψη με το φαγητό μεγαλύτερου αριθμού θερμίδων, απ' αυτές που χρειάζεται το άτομο για τις ημερήσιες ανάγκες του. Σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις η παχυσαρκία μπορεί να οφείλεται σε δυσλειτουργία ορισμένων ενδοκρινών αδένων.

Οι θερμιδικές ανάγκες ενός ατόμου ποικίλλουν ανάλογα με την ηλικία το φύλο, το επάγγελμα και τον τρόπο ζωής. Έτσι ένας άνδρας ηλικίας 25-50 ετών χρειάζεται κατά μέσο όρο περίπου 2700 θερμίδες καθημερινά, ενώ μια γυναίκα της ίδιας ηλικίας περίπου 2000 θερμίδες.

Η παχυσαρκία αυξάνει κυρίως τον κίνδυνο για υπέρταση και σακχαρώδη διαβήτη, και μέσω αυτών τον κίνδυνο για καρδιοπάθειες και εγκεφαλικά επεισόδια. Έτσι ένα άτομο με βάρος 45% πάνω από το φυσιολογικό έχει 30 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να πάθει σακχαρώδη διαβήτη, απ' ότι ένα άτομο με φυσιολογικό βάρος.

Οι παχύσαρκες γυναίκες έχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού και καρκίνου του ενδομητρίου. Οι οστεοαρθρίτιδες, οι θρομβοφλεβίτιδες, και οι παθήσεις της χοληδόχου κύστης είναι πιο συχνές στα παχύσαρκα άτομα. Επίσης, η παχυσαρκία μπορεί να δημιουργήσει ψυχολογικά και κοινωνικά προβλήματα.

Η παχυσαρκία, είναι ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα που συχνά αποτελεί πηγή μεγάλης απογοήτευσης για όσους επιχειρούν να το αντιμετωπίσουν.

Στη σκέψη όλων των παχύσαρκων ατόμων η απόκτηση περιττού σωματικού βάρους φαίνεται εύκολη υπόθεση, σε αντίθεση με την απώλεια που φαίνεται σχεδόν αδύνατη.

Η πρόληψη της παχυσαρκίας γίνεται με την εφαρμογή ορισμένων πολύ απλών κανόνων υγιεινής διατροφής και τη συχνή σωματική άσκηση. Στην πραγματικότητα οι κανόνες αυτοί βοηθούν αποφασιστικά και στην πρόληψη ενός μεγάλου φάσματος χρόνιων παθήσεων.

Η αντιμετώπιση της παχυσαρκίας βασίζεται και αυτή στον συνδυασμό της κατάλληλης δίαιτας και της σωματικής άσκησης.

Παρά την πληθώρα στοιχείων που δείχνουν ότι οι δίαιτες συχνά δεν είναι αποτελεσματικές εξακολουθούν να παραμένουν το κύριο μέσο της παχυσαρκίας.

Για να είναι ασφαλείς οι δίαιτες, πρέπει να καλύπτουν τις ανάγκες του οργανισμού σε θρεπτικά συστατικά, να προλαμβάνουν την απώλεια σωματικής πρωτεΐνης και άλλες επιπλοκές από τη χαμηλή πρόσληψη τροφής.

Η απώλεια του σωματικού βάρους πρέπει να γίνεται σταδιακά και να αποφεύγονται οι μεγάλες αυξομειώσεις βάρους, που ίσως είναι πιο επικίνδυνες για την υγεία, από την ίδια την παχυσαρκία. Ο ιδανικός ρυθμός απώλειας βάρους σε μια δίαιτα είναι μισό με ένα κιλό την εβδομάδα. Πρέπει να είμαστε πολύ επιφυλακτικοί σε δίαιτες που υπόσχονται απότομη μείωση του βάρους. Επίσης πρέπει να έχουμε υπ' όψιν μας ότι οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να αντέξουν δίαιτες με χαμηλή ποιότητα θρεπτικών συστατικών για 2-3 εβδομάδες, χωρίς να υποστούν σοβαρές βλάβες στην υγείας τους. Οι παρατεταμένες δίαιτες που παρέχουν λιγότερες από 1000 θερμίδες την ημέρα, πρέπει να εφαρμόζονται μόνο κάτω από ιατρική επίβλεψη.

Προκειμένου να ρυθμίσει κανείς το βάρος του, πρέπει κατ' αρχήν να επισκεφθεί το γιατρό του για να εκτιμηθούν οι παράμετροι εκείνες που θα του παρέχουν ασφάλεια στους χειρισμούς. Πολλές φορές η παχυσαρκία μπορεί να συνυπάρχει με αυξημένη χοληστερίνη, τριγλυκερίδια, αυξημένη πίεση ή ενδοκρινολογικά προβλήματα. Επίσης ενδέχεται να συνυπάρχει με λιπώδη διήθηση ή και αναιμία. Η ιατρική εκτίμηση θα καθορίσει και τη θεραπεία εκλογής η οποία μπορεί να είναι διαιτητική, φαρμακευτική, χειρουργική ή μικτή εάν πρόκειται και για την ρύθμιση ασθενειών που ενδέχεται όπως προαναφέρθηκε να συνυπάρχουν.

Οι φαρμακευτικές και χειρουργικές μέθοδοι που έχουν εφαρμοστεί για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας πρέπει να αντιμετωπίζονται με μεγάλη επιφύλαξη, αφορούν άτομα με σοβαρότατη παχυσαρκία, πχ πάνω από 150 κιλά, και πρέπει να γίνονται κάτω από συστηματική ιατρική παρακολούθηση.

Οι πληροφορίες που έχουμε στη διάθεση μας σχετικά με τους κινδύνους από ανεξέλεγκτους χειρισμούς για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, πρέπει να αποτρέπουν χειρισμούς που δεν παρέχουν ασφάλεια. Γι' αυτό σήμερα, η αντιμετώπιση της παχυσαρκίας πρέπει να γίνεται ύστερα από ιατρική διερεύνηση, σχεδιασμό από εξειδικευμένο διαιτολόγο της κατάλληλης διαιτητικής αγωγής, που θα παρέχει:

• επαρκή ποσότητα θρεπτικών ουσιών

• εξασφάλιση βαθμιαίας απώλειας βάρους

• διατήρηση αποθεμάτων πρωτεΐνης και

• υποστήριξη για τροποποίηση της διατροφικής συμπεριφοράς.

Επίσης αναγκαία είναι η ψυχολογική ενίσχυση καθώς και η μεταθεραπευτική φροντίδα. Αναγκαία είναι η παρακολούθηση των παραγόντων κινδύνου σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Εκείνο βέβαια που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι να διατηρήσουμε το σωστό βάρος μετά το τέλος της δίαιτας, υιοθετώντας τις κατάλληλες διατροφικές συνήθειες. Αυτό άλλωστε είναι και το δυσκολότερο, γιατί τα κιλά εύκολα χάνονται και εύκολα ξανακερδίζονται.

Όπως σε κάθε νόσημα αγνώστου αιτίας έτσι και στην ιδιοπαθή υπέρταση, η οποία είναι επίσης αγνώστου αιτίας προσπαθούμε να παρέμβουμε με φάρμακα στους διάφορους μηχανισμούς, που υποτίθεται ότι προκαλούν υπέρταση ή τέλος πάντων απορυθμίζουν τον άγνωστο ακόμα μηχανισμό της αρτηριακής πίεσης.

Η δυσκολίες της αντιμετωπίσεως της ιδιοπαθούς υπερτάσεως δεν έγκειται μόνο στην συνεχώς μεταβαλλόμενη χρησιμοποίηση διαφόρων αντιυπερτασικών φαρμάκων, στους υποθετικούς μηχανισμούς προκλήσεως της αρτηριακής υπέρτασης αλλά στο συνεχώς μεταβαλλόμενο αιμοδυναμικό προφίλ των υπερτασικών ασθενών, το οποίο αλλάζει με την αύξηση της ηλικίας.

Έτσι στην ηλικία των 20 ετών η υπέρταση χαρακτηρίζεται από αυξημένη καρδιακή παροχή και «φυσιολογικές» (ενώ θα έπρεπε να είναι αυξημένες) περιφερικές αντιστάσεις. Στην ηλικία των 40 ετών η καρδιακή παροχή επανέρχεται σε φυσιολογικά επίπεδα, ενώ αυξάνονται οι περιφερικές αντιστάσεις. Στους ηλικιωμένους οι περιφερικές αντιστάσεις αυξάνονται πολύ, ενώ η καρδιακή παροχή μειώνεται και τελικά επέρχεται η συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια.

Κάνοντας αναγωγή των δημογραφικών και κλινικών χαρακτηριστικών των ασθενών και λαμβάνοντας υπ' όψη τους διάφορους συνυπάρχοντες παράγοντες κινδύνου καθώς και τις συνυπάρχουσες παθήσεις, πρέπει η θεραπευτική αγωγή να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις του κάθε ασθενούς, ώστε να αυξηθεί η αποτελεσματικότητα των χρησιμοποιουμένων θεραπευτικών μεθόδων αλλά και να μειωθούν οι οποιεσδήποτε ανεπιθύμητες ενέργειες.

Άλλωστε η επίδραση της θεραπείας στην ποιότητα της ζωής των ασθενών είναι μία παράμετρος, η οποία πρέπει να παρακολουθείται στα άτομα κάθε ηλικίας, γιατί η ποιότητα ζωής είναι εξίσου σημαντική με την προσθήκη χρόνων στη ζωή. Επομένως ο αντικειμενικός στόχος της αντιυπερτασικής αγωγής θα πρέπει να είναι από το ένα μέρος η αύξηση της επιβίωσης των υπερτασικών και από το άλλο η ταυτόχρονη διατήρηση όσο το δυνατόν καλύτερης ποιότητας ζωής.

Οφέλη από τη θεραπεία

Τόσο η συστολική όσο και η διαστολική αρτηριακή πίεση είναι ισχυροί και ανεξάρτητοι παράγοντες κινδύνου για καρδιαγγειακή νόσο. Για κάθε 20 mmHG αύξησης της συστολικής πίεσης, ή αντίστοιχα 10 mmHG της διαστολικής, διπλασιάζεται ο κίνδυνος τόσο για θανατηφόρο αγγειακό εγκεφαλικό, όσο και για θανατηφόρο στεφανιαίο επεισόδιο. Ειδικότερα όμως, για άτομα άνω των 50 ετών η συστολική πίεση είναι πολύ ισχυρότερος δείκτης καρδιαγγειακού κινδύνου από τη διαστολική.

Η αντιυπερτασική θεραπεία μειώνει τον κίνδυνο για αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο κατά περίπου 40%, για στεφανιαία νόσο κατά 25% και για καρδιακή ανεπάρκεια κατά 50%. Η μείωση αυτή αντιστοιχεί σε πλήρη εξουδετέρωση του κινδύνου για εγκεφαλικό επεισόδιο που αποδίδεται στην υπέρταση και κατά 2/3 εξουδετέρωση του αντίστοιχου κινδύνου για στεφανιαίο επεισόδιο. Σε αρρώστους με βλάβη οργάνων-στόχων ή καρδιαγγειακή νόσο, το όφελος της θεραπείας είναι μεγαλύτερο από το αντίστοιχο σε αρρώστους με ανεπίπλεκτη υπέρταση.

Ρύθμιση της υπέρτασης στην Ελλάδα

Η υπέρταση είναι εξ ίσου συχνή στη χώρα μας όσο και σε άλλες αναπτυγμένες χώρες και αφορά περίπου το 25% του πληθυσμού των ενηλίκων. Τα ποσοστά αναγνώρισης, θεραπείας και ρύθμισης της υπέρτασης στη χώρα μας (σχήμα 1) είναι παρόμοια με αντίστοιχα ερευνών σε πληθυσμούς άλλων αναπτυγμένων χωρών. Πολλοί αγνοούν ότι έχουν αυξημένη πίεση, αλλά και από αυτούς που το γνωρίζουν λίγοι επιτυγχάνουν ικανοποιητική ρύθμιση. Το ποσοστό καλής ρύθμισης, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό δεν ξεπερνά το 20-25%. Τα παραπάνω αποτελέσματα δείχνουν ότι υπάρχουν μεγάλα περιθώρια τόσο για τη μείωση των περιπτώσεων αδιάγνωστων υπερτασικών στη χώρα μας, όσο και για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση τους.

Ο επαγγελματίας υγείας μπορεί να προσωποποιήσει το μήνυμα προς τον καπνιστή δίνοντας έμφαση στα άμεσα οφέλη που συνεπάγεται η διακοπή και υπογραμμίζοντας τους εξατομικευμένους παράγοντες κινδύνου, οι οποίοι σχετίζονται με την κατανάλωση καπνού. Η παρέμβαση αυτή από τον ιατρό θεωρείται αποτελεσματική και αυξάνει τα ποσοστά διακοπής καπνίσματος. Στοιχεία από το Ηνωμένο Βασίλειο δείχνουν ότι 1% με 3% των καπνιστών απέχουν από το κάπνισμα για διάστημα τουλάχιστον έξι μηνών μετά την παροχή σε αυτούς συμβουλευτικής παρακίνησης από κάποιον επαγγελματία υγείας.

Φυλλάδια και υλικό αυτοβοήθειας, αποτελούν τα ενημερωτικά δελτία, τα εγχειρίδια, οι βιντεοκασέτες και το ακουστικό υλικό. Η παροχή αυτού του υλικού κρίνεται ενδεδειγμένη, παράλληλα με την φαρμακευτική ή τη συμβουλευτική παρέμβαση. Αν και η χρήση των τηλεπικοινωνιών για την παροχή φροντίδας υγείας παραμένει υπό-αναπτυγμένη, έχουν αναφερθεί αποδεκτά, όχι όμως σημαντικά ποσοστά αποχής από το κάπνισμα ενηλίκων, οι οποίοι δέχονται άμεση βοήθεια και στήριξη μέσω της χρήσης τηλεφωνικών γραμμών.

Η συνέντευξη παροχής κινήτρων αποτελεί ένα τύπο συμβουλευτικής παρέμβασης, ώστε οι καπνιστές να αξιολογήσουν την ετοιμότητά τους και να διευκολυνθούν στην ανάληψη δράσης τόσο για τη διακοπή του καπνίσματος, όσο και για την πρόληψη της υποτροπής. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της διερεύνησης των αμφιθυμικών συναισθημάτων, μέσω της αξιολόγησης των θετικών και αρνητικών σημείων που συνεπάγεται η διακοπή και μέσω της διερεύνησης των προσωπικών εμποδίων που μπορεί να συναντήσει το άτομο στην προσπάθεια του για την τροποποίηση της καπνιστικής συμπεριφοράς. Αποτελεί κλινική στρατηγική, η οποία στοχεύει στην ενίσχυση των κινήτρων του ατόμου και μπορεί να αποδειχθεί αποτελεσματικό σε κάθε φάση της θεραπείας της εξάρτησης. Σε διάστημα 12 μηνών από την ολοκλήρωση παρέμβασης με συνέντευξη παροχής κινήτρων, οι μισοί περίπου από τους καπνιστές κάνουν τουλάχιστον μία προσπάθεια διακοπής.

Η γνωσιακή-συμπεριφοριστική θεραπεία επικεντρώνεται στον εντοπισμό και την τροποποίηση τόσο των πεποιθήσεων που αφορούν την επίδραση του καπνίσματος και την αντίληψή του ως εξάρτηση, όσο και αυτών που αφορούν τις μη ρεαλιστικές προσδοκίες για τα καταστροφικά αποτελέσματα που θα επιφέρει η αποστέρηση και η αποχή από το τσιγάρο. Οι αντιλήψεις απέναντι στο κάπνισμα και στη διακοπή του εξετάζονται διεξοδικά με τη βοήθεια γνωσιακών τεχνικών, με στόχο την τροποποίησή τους και την αντικατάστασή τους από ρεαλιστικές πεποιθήσεις. Βάση για τις συμπεριφοριστικές τεχνικές διακοπής του καπνίσματος, στόχος των οποίων είναι οι καπνιστές να μάθουν ξανά να κατευθύνουν τη συμπεριφορά τους, αποτελούν οι δύο βασικές προϋποθέσεις που συμβάλουν στη διατήρηση της συμπεριφοράς του καπνίσματος. Πρόκειται για την αυτοματοποίηση του καπνίσματος σε συγκεκριμένες καταστάσεις καθώς και για τα βραχυπρόθεσμα πλεονεκτήματα τα οποία προσφέρει το κάπνισμα. Σημαντικό είναι το κομμάτι της πρόληψης υποτροπής, το οποίο περιλαμβάνει την εκπαίδευση των καπνιστών στην αναγνώριση, την αποφυγή ή την αντιμετώπιση καταστάσεων υψηλού κινδύνου για υποτροπή.

Συμβουλευτική μέσω της συνέντευξης παροχής κινήτρων (χρονικά σύντομη παρέμβαση) καθώς και προγράμματα γνωσιακής-συμπεριφοριστικής θεραπείας, ατομικά ή ομαδικά, πραγματοποιούνται στο Ινστιτούτο Κοινωνικής & Προληπτικής Ιατρικής. Είναι καθοδηγούμενα από ειδικευμένους στη διακοπή του καπνίσματος θεραπευτές και αποτελούν αποτελεσματικά μέσα που οδηγούν στην αύξηση των ποσοστών των ατόμων που επιτυγχάνουν τη διακοπή καπνίσματος.

Η γνωσιακή-συμπεριφοριστική θεραπεία μπορεί να οδηγήσει σε ποσοστά διακοπής του καπνίσματος που κυμαίνονται από 36,4% έως και 45,5%. Τα δεδομένα κόστους-οφέλους καταδεικνύουν πως η εφαρμογή της τόσο σε ατομικές, όσο και ομαδικές συνεδρίες, αποτελούν μια από τις πιο αποτελεσματικές παρεμβάσεις για την επιτυχή διακοπή του καπνίσματος.

Στόχος των καθημερινών επιλογών σε θέματα διατροφής είναι τόσο η μείωση της συνολικής και της «κακής» (LDL) χοληστερόλης, όσο και η αύξηση της «καλής» χοληστερόλης (HDL-χοληστερόλης)

Οι συστάσεις αυτές, όμως, δε δίνουν πληροφορίες για το πώς μπορεί να διαμορφωθεί το καθημερινό διαιτολόγιο ενός ατόμου με υπερχοληστερολαιμία. Πώς θα καταφέρει το άτομο να ακολουθήσει τις συστάσεις αυτές και τι επιλογές τροφίμων πρέπει να κάνει;

Τρόφιμα, τα οποία είναι πλούσια σε κορεσμένα λιπαρά οξέα, trans λιπαρά οξέα και χοληστερόλη, αυξάνουν τα επίπεδα τόσο της συνολικής όσο και της LDL-χοληστερόλης, και πρέπει να αποφεύγονται. Τέτοια τρόφιμα είναι τα γλυκίσματα (γλυκά ζαχαροπλαστείου, μπισκότα, κρουασάν, κέικ, κ.ά.), τα έτοιμα και συσκευασμένα τρόφιμα (πατατάκια, γαριδάκια, αρτοσκευάσματα, όπως τυρόπιτα, κασερόπιτα, κ.ά.), λιπαρά κρέατα και αλλαντικά, τα πλήρη γαλακτοκομικά, το βούτυρο, η μαργαρίνη, το αβγό, κ.ά. Η χοληστερόλη των τροφίμων, παρόλο που αρχικώς είχε ενοχοποιηθεί ιδιαιτέρως για την αύξηση της χοληστερόλης του αίματος, δε φαίνεται να έχει τόσο μεγάλη επίδραση. Για παράδειγμα, ο κρόκος του αβγού είναι πλούσιος σε χοληστερόλη, αλλά δεν είναι απαγορευτική τροφή για τα άτομα που πάσχουν. Θα πρέπει, βέβαια, να καταναλώνεται με μέτρο.

Αντιθέτως, τρόφιμα, τα οποία είναι πλούσια στο είδος των φυτικών ινών που ονομάζονται διαλυτές, βοηθούν στη μείωση της LDL-χοληστερόλης και συστήνεται η συχνή τους κατανάλωση. Η βρώμη, που υπάρχει σε διάφορα δημητριακά πρωινού και το αλεύρι της σε είδη ψωμιού, αποτελεί καλή πηγή διαλυτών φυτικών ινών. Ορισμένα δημητριακά, λαχανικά και φρούτα περιέχουν διαλυτές φυτικές ίνες, όπως το κριθάρι, διάφορα είδη φασολιών, τα λαχανάκια Βρυξελλών, το μπρόκολο, τα κιτρώδη φρούτα, το μήλο, το αχλάδι, τα δαμάσκηνα. Επίσης, συστατικά που υπάρχουν στη σόγια (φυτικές στανόλες/στερόλες) και τους ξηρούς καρπούς (μονοακόρεστα λιπαρά οξέα) ή κάποια φυτικά έλαια τα καθιστούν κατάλληλα τρόφιμα για αντικατάσταση τροφίμων ζωικής προέλευσης.

Ο πίνακας που ακολουθεί συνοψίζει τις παραπάνω διατροφικές συστάσεις για τα άτομα με υπερχοληστερολαιμία και μεταφράζει τις συστάσεις που δίδονται σε επίπεδο θρεπτικών συστατικών σε συστάσεις σε επίπεδο τροφίμων, οι οποίες και ενδιαφέρουν στην πράξη.

Ο έλεγχος του βάρους αποτελεί μία από τις βασικότερες συστάσεις για τα υπέρβαρα ή παχύσαρκα άτομα που ακολουθούν διατροφικές οδηγίες για μείωση της χοληστερόλης, παράλληλα με το στόχο για αποφυγή αύξησης του βάρους. Όμως, είναι πιο σημαντικό το άτομο να ασχοληθεί πρώτα με την ποιότητα της διατροφής του και σταδιακά να κάνει αλλαγές που θα βοηθήσουν στη μείωση του βάρους του.

Υπό Κατασκευή...

Γιατί πρέπει να χάσω βάρος;

Η παχυσαρκία, ως μια ακραία κατάσταση αποταμίευσης λίπους, δημιουργεί μορφολογικές και λειτουργικές διαταραχές στον οργανισμό. Για πολλά χρόνια η σοβαρότητά της ως ασθένεια είχε υποτιμηθεί από τον ιατρικό κόσμο. Νεότερα όμως δεδομένα συνετέλεσαν ώστε να αλλάξει ριζικά η αντίληψη αυτή. Σήμερα γνωρίζουμε ότι η παχυσαρκία δεν είναι απλά ένα αισθητικό πρόβλημα, αλλά μια επίμονη και εξελισσόμενη νόσος που φθείρει τον οργανισμό εμπλέκοντας στη διαδρομή της και άλλες παθήσεις όπως ο διαβήτης, οι καρδιαγγειακές και αναπνευστικές παθήσεις, ορθοπεδικά προβλήματα , προβλήματα γονιμότητας, επιφέροντας επιπλέον σοβαρές ψυχολογικές και κοινωνικές επιπτώσεις.

Είναι εύκολο να χάσω βάρος;

Το να φτάσετε στο επιθυμητό βάρος συχνά είναι πιο προσιτό απ’ ότι νομίζετε. Οι μικρές αλλαγές στις καθημερινές σας συνήθειες και μια σωστή κατανομή των γευμάτων σας μέσα στην ημέρα θα βοηθήσουν να ελέγξετε το βάρος σας και να διατηρήσετε το αποτέλεσμα για ΠΑΝΤΑ.

Γιατί ενώ προσπαθώ δεν χάνω βάρος;

Συμβαίνει συχνά να έχουμε πάρει την απόφαση να χάσουμε τα παραπάνω κιλά που μας δυσκολεύουν στην καθημερινή μας ζωή και ενώ προσπαθούμε πολύ για να το καταφέρουμε δεν βλέπουμε κανένα αποτέλεσμα. Αυτό έχει ως συνέπεια να χάνουμε την αυτοπεποίθησή μας και να νομίζουμε ότι δεν θα μπορέσουμε να τα καταφέρουμε ποτέ. Δεν έχουμε όμως ποτέ σκεφτεί αν προσπαθούμε με τον σωστό τρόπο. Οι περισσότεροι από μας έχουμε συνδυάσει την απώλεια κιλών με την κατανάλωση πολύ μικρών ποσοτήτων φαγητού ημερησίως. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο λάθος. Το ότι τρώμε λίγο δεν σημαίνει ότι χάνουμε και κιλά αντιθέτως δεν βοηθάμε τον βασικό μας μεταβολισμό να λειτουργήσει σωστά με αποτέλεσμα να αντιστέκεται στην απώλεια βάρους. Δίνοντας λοιπόν μια σωστή και ισορροπημένη διατροφή η οποία να αποτελείται από πολλά και συχνά γεύματα εύκολα στην παρασκευή τους, σωστά κατανεμημένα μέσα στην ημέρα σύμφωνα με το ατομικό πρόγραμμα του καθενός θα επιτευχθεί η απώλεια βάρους χωρίς ιδιαίτερο κόπο.

Πόσο καιρό θα μου πάρει για να φτάσω το επιθυμητό αποτέλεσμα;

Το χρονικό διάστημα που χρειάζεται για να χάσει κανείς τα κιλά που επιθυμεί διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Κάποια άτομα χάνουν πιο εύκολα και άλλα πιο δύσκολα. Ο χρόνος όμως που θα χρειαστεί για να φτάσουμε στο επιθυμητό βάρος επηρεάζεται και από άλλους παράγοντες όπως το πόσο τυπικά ακολουθεί κάποιος το πρόγραμμα που του δίνεται, το αν ασκείται και η συχνότητα και η ένταση της άσκησης , το φύλο έχει παρατηρηθεί ότι οι άνδρες χάνουν ευκολότερα και γρηγορότερα βάρος από ότι οι γυναίκες γιατί είναι πιο πειθαρχειμένοι στην απόφασή τους να χάσουν βάρος.

Πότε χρειάζεται να απευθυνθώ σε ένα διαιτολόγο-διατροφολόγο;

Τις περισσότερες φορές είναι δύσκολο να πάρουμε την απόφαση να απευθυνθούμε σε ένα διαιτολόγο-διατροφολόγο. Πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε τι κάνουμε λάθος στην διατροφή μας και τον τρόπο να το διορθώσουμε. Δεν είναι όμως πάντα τόσο εύκολο όσο φαίνεται. Όταν κάποιος προσπαθεί να μειώσει ή να αυξήσει το βάρος του και δεν τα καταφέρνει χρειάζεται την βοήθεια ενός διαιτολόγου-διατροφολόγου. Ο διαιτολόγος-διατροφολόγος θα εντοπίσει τα πιθανά λάθη που γίνονται και διορθώνοντας τα θα επιτύχετε τον στόχο σας με λιγότερη προσπάθεια.

Το λάθος που κάνουν οι περισσότεροι στην προσπάθεια τους να χάσουν βάρος είναι ότι ακολουθούν ακραίες λύσεις τρώγοντας πολύ λιγότερο από αυτό που πρέπει. Έτσι κουράζονται σωματικά αλλά και ψυχολογικά καθώς δεν βλέπουν τα αποτελέσματα που περιμένουν. Επίσης η αλλαγή διατροφικών συνηθειών θα πρέπει να μας κάνει να επισκεφτούμε ένα διαιτολόγο-διατροφολόγο. Η αλλαγή των λάθος διατροφικών συνηθειών μπορεί να μας βοηθήσουν στην καταπολέμηση ή την αποφυγή κάποιας ασθένειας ή να μας προσφέρουν την χαμένη μας ευεξία. Η παρακολούθηση μιας εγκυμοσύνης από ένα διαιτολόγο-διατροφολόγο είναι πια απαραίτητη. Μια έγκυος χρειάζεται να απευθυνθεί σε ένα διαιτολόγο-διατροφολόγο για να της δώσει το διατροφικό πρόγραμμα που θα της παρέχει όλα τα απαραίτητα συστατικά και θα περιορίσει την υπερβολική αύξηση βάρους. Τις διατροφικές συμβουλές ενός διαιτολόγου-διατροφολόγου χρειάζεται μια μητέρα κατά τον θηλασμό αλλά και για να μεγαλώσει υγειή παιδιά με σωστές διατροφικές συνήθειες.

Tι πρέπει να ξέρετε πριν απευθυνθείτε σε διαιτολόγο;

Πριν απευθυνθείτε σε ένα διαιτολόγο-διατροφολόγο είναι σημαντικό να έχετε πάρει ο ίδιος την απόφαση να χάσετε βάρος. Όταν απευθύνεστε σε ένα διαιτολόγο μετά την προτροπή κάποιου άλλου το αποτέλεσμα είναι να παρατήσετε την προσπάθεια μετά από λίγο χρονικό διάστημα. Θα πρέπει από μόνοι σας να έχετε βάλει τους στόχους σας και να έχετε σκεφτεί του τρόπους που θα πείσετε τον εαυτό σας να προσπαθήσει. Είναι πραγματικά εύκολο να αλλάξει κανείς τις συνήθειές του όταν το έχει πάρει απόφαση. Επομένως πρέπει να είστε διατεθειμένοι να αλλάξετε ότι μπορεί να σας πάει πίσω στην απόφαση σας αυτή. Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι η αλλαγή των διατροφικών σας συνηθειών δεν αρκεί μόνο για το χρονικό διάστημα του προγράμματος διατροφής. Για να καταφέρετε να διατηρήσετε το βάρος που χάσατε θα πρέπει να διατηρήσετε και τις καλές διατροφικές συνήθειες που μάθατε δίπλα στον διαιτολόγο-διατροφολόγο σας.